Andrásfay Szerencse Ödön: A Hableány balladája (dalszöveg)

 

            Karcsú, kecses hullám                                A Hableánnyal
            Teste ringó nád                                           Feljön a révbe
                                                                                Feljön a révbe
            Úszott, úszott simán
            Habokon a Hableány                                  Szívekbe érve
            Habokon, a Hableány                                 Jaj, mozdulatlan élve
                                                                                Mozdulatlan élve
            Úszott, úszott                                                       **
            Mutatta mi látvány                                       Karcsú, kecses
            Habokon, a Hableány                                 Teste ringó nád
                         *                                                     Teste ringó nád
            De nagy test, durván
            A semmiből eléje állt                                   Úszott, úszott
            Mögébe állt, eléje állt                                  Habokon a Hableány
                                                                                Habokon, a Hableány
            Jaj, habokba dőlt                                                  **
            A Hableány                                                 Egy késői Viking
            Habokba, a Hableány                                 Barbár támadása
                         *                                                     Lett, a Hableány halála
            És sodor a vész
            És sodor a vér                                            Nagy erővel vágva
            Végig a Dunán                                           Ki, rászállt a Hableányra
                                                                               Hátbarontva, a Hableányra
            És jaj, holt hajóvá vált
            Alant a Hableány                                        Maga alá gyűrte
            Alant, a Hableány                                       Zavaros, vad habokba küldte
                         *                                                     Sötét, holt habokba küldte
            És hallgat a nagyhajó                                          *
            Ki, durván eléje állt                                     Jaj, habokba dőlt
            Ki, sietve sandán, odébbállt                       A Hableány
                                                                               Habokba, a Hableány
            Könnyet ejt, szomorkodik tán                              *
            Koreáig hallik a sírás                                  Nem csikorog
                         **                                                    Nem billeg már
            Karcsú, kecses                                           Sóhajt a kormány
            Teste ringó nád
                                                                                Elengedte végleg
            Úszott, úszott                                              A jó, János matróz, jaj
            Habokon a Hableány                                  És a kemény, L.kapitány
            Habokon, a Hableány
                                                                                Szirén dalát hallatva
            Úszott, úszott                                              Utolsó csókot küld
            Mutatta mi látvány                                       Szemükre a Hableány
            Habokon, a Hableány                                           *
                        **                                                     És hív a hang éjjel-este
            A sok ember                                                Hív a hang, éjjel-este
            Ki, követte a mélybe                                   Sír a Hableány, lelke, teste
            Ki, követte a mélybe                                 

                                                       Sirályokkal, mit üzenne
                                                       Sirályokkal jaj, mit üzenne

                                                       Kelt, a habokból kelve kiáltván
                                                       19. évi május bánata másnapján
                                                                         3426.

Szerkesztőségünk címére – szerkeszto@magyarnemzetorseg.hu – várjuk azok jelenszerkeszto@magyarnemzetorseg.hutkezését, akinek elnyerte tetszését a vers és tudnak segíteni a stúdiómunkálatok költségeinek támogatásában, hogy minél előbb megszólalhasson a költemény. 
 
***
 
Bársony Róbert nemzetőr vezérőrnagy az 1956 Magyar Nemzetőrség képviseletében elsőként, már 2019. június 1-én virágok elhelyezésével és mécsesek gyújtásával rótta le kegyeletét a tragédia helyszínén.
 
Mint a Tábornok úr elmondta: “Ugy éreztem el kell jönnöm, mert nagyon sajnálom és a két nép egyátalán nincs oly távol egymástól…”
 
Sokakat megrázott, felkavart, cselekvésre késztetett a tragédia. A költő verssel és énekkel, a katona néma főhajtással tiszteleg az áldozatok előtt, de a részvét, a bánat közös érzés a dal és a némaság mögött.
 
közzétette: szerkesztőség